Snel, je jas aan. Opschieten, anders zijn we te laat op school. James, nú serieus! Schiet op!!!
Nee, ik ga nu niet met je spelen. Even serieus. Stil. Laat me dit mailtje afmaken.

Serieus. Serieus. Se-ri-eus. Hoe vaker ik het herhaal, hoe vreemder het klinkt. Toen James naar de betekenis van het woord vroeg, besefte ik dat ik het te pas en te onpas gebruik. En dat ik er kennelijk geen indruk mee maak, want hij heeft geen idee waar ik het over heb. Al maken kreten als ‘ik meen het’, ‘ik waarschuw je’ of ‘je hebt me begrepen’ (niet dus) ook nauwelijks indruk, maar dat terzijde.

Hij wilde dus weten wat serieus betekent. ‘Nou, dat betekent dat je… ehh… ernstig bent.’ Lekker duidelijk. Hoe leg je zo’n term uit aan een kind van bijna 4?

Aanleiding van zijn vraag bleek een opmerking van zijn vriendje. Hij wilde niet met een ander straatgenootje spelen ‘omdat hij zo serieus is’. Nou, dat zal wel, maar James is ook behoorlijk serieus. Zodra hij naar buiten gaat, wordt zijn stem een stuk lager, trekt hij een stoer gezicht en gebruikt hij krachttermen (de eerste ‘vetcool’ is al gesignaleerd). Maar zonder andere haantjes om zich heen, vermaakt hij zich uitstekend met kleurpotloden en papier. Daar trekt hij dan een uiterst serieus gezicht bij.

Nu probeer ik James te bewegen om wat vaker met dat serieuze kind te spelen. Dan kunnen ze lekker samen tekenen. Met als bijkomend voordeel dat mijn huis niet wordt afgebroken. Tot nu toe hebben mijn pogingen weinig effect. En wat ‘serieus’ precies betekent, weet hij nog steeds niet.