Mijn oudste zoon (4) heeft obsessies. Die duren weken of maanden en daarna bijt hij zich vast in een volgend onderwerp. Momenteel zit hij in de walvissen-en-andere-grote-zeedierenfase. Probeer hem niet te interesseren voor iets anders – hij negeert je. Op verjaardagsfeestjes spurt hij linearecta naar de boekenkast, op zoek naar dat ene exemplaar waar afbeeldingen van zijn geliefde dieren in staan. Taart en limonade komen straks wel. Eerst op zoek naar de blauwe vinvis.
Hij heeft het niet van een vreemde. Ook ik kan me wekenlang blindstaren op één onderwerp. Soms is het werk, dan weer zoek ik me tureluurs naar de juiste vintage kast. Momenteel ben ik in de ban van… vakantiebestemmingen. Sinds onze vakantie in Thailand kan ik mijn wereldreisatlas niet meer loslaten. We leven alweer ruim drie weken ons allerdaagse leven, maar ik voel me nog steeds anders. Vrolijk, licht, een beetje opgewonden zelfs. Reizen met kinderen, het kan echt!
Natuurlijk is het anders dan toen we nog zonder kinderschare, met slechts twee backpacks, het vliegtuig instapten. Dit keer legde ik de binnenlandse vluchten en hotelovernachtingen van tevoren vast. Juist het onbekende maakt reizen leuk, maar voor zo’n eerste avontuur met koters die nog maar nauwelijks verlost waren van hun babyvet, was dit wel zo ontspannen. Bovendien maakten we juist door onze kinderen al vanzelf verrassende dingen mee. Zoals Aziatische toeristen die niet de tempel, maar onze peuter op de foto zetten. Of dezelfde peuter die iedere avond op zoek ging naar stoelen waarin hij kon plaatsnemen voor een Thaise voet- en beenmassage.
Het gezinsreizen was nog leuker dan wat ik me ervan had voorgesteld. Samen opstaan, samen gaan slapen, samen dingen ontdekken en samen nieuwe culturen opsnuiven. In plaats van samen racen naar school of crèche, samen in de file staan of samen aanschuiven bij de kassarij.
Ik heb er weer een verslaving bij. Kenia, Argentinië, Uruguay… Er is nog zoveel te zien! Onlangs ontdekte ik dat je voor de kust van Tarifa, Zuid-Spanje, walvissen kunt spotten. Dat kan ik mijn zoon toch niet ontzeggen?!
Kun je me niet bereiken? Wie weet is het weer zover.
