Sinds die dag hebben commercie, andere kinderen en de grote buitenwereld minstens zo veel invloed op mijn zoon als ik. ‘Waarom hebben wij geen iPad?’ ‘Ik wil niet meer slapen met mijn knuffeldoekje, dat is voor baby’s!’ ‘Chris mag ook naar dat televisieprogramma kijken en hij gaat er echt niet eng van dromen. Dus…’

Over een week wordt hij vijf. Nog steeds zuigt hij alles op wat er enigszins stoer uitziet. Tijdens het buitenspelen gluurt hij naar de grote jongens. Hij doet mee met de dansers van Michael Jackson en speelt luchtgitaar op de muziek van de Red Hot Chili Peppers of Deftones – en dan mag ik vooral níet kijken. Een paar dagen geleden had hij zich samen met zijn broertje en vriendje verkleed. Als rapper. Drie jongetjes met petjes schuin op hun hoofd, zonnebrillen op en de glimmende medailles van de kleutervierdaagse om hun nek. ‘Mama, foto!’

De tussenstand na het eerste schooljaar: hij heeft nog steeds geen stekeltjes. Die strijd win ik tot nu toe nog. En stiekem vindt hij zijn lange haar toch wel gaaf. De Nike Airs kreeg hij wel, maar waren na een paar keer voetballen al kapot. Rotdingen, dat zag hij gelukkig zelf ook in. En het knuffeldoekje? Dat is omgeruild: voor een stoere tijger. Al vroeg hij me vanavond wel of ik zijn doekje toch niet écht had weggegooid.

Ze was gevlucht vanwege het gewelddadige regime. Wat er precies aan het vertrek voor was gegaan, durfde ik niet te vragen. Afgelopen zomer had ze haar familie bezocht. Voor de vliegreis had ze lang gespaard. Terug in Nederland was ze verre van vakantiebruin. Haar gezicht was grauw. Ze had een fletse, sombere blik in haar ogen. Toen ik haar vroeg hoe het was geweest, moest ze wel praten; de tranen liepen direct over haar wangen. Ze was beland in de hel. De Iranese bevolking was doodsbang en getraumatiseerd. Hezbollah-agenten trokken bij het minste of geringste hun geweren. Haar broer had iets gezien wat hij niet had mogen zien en was daardoor zijn leven niet zeker.

Mijn schoonmaakster en ik; we wonen vlakbij elkaar en toch is ons leven zo anders. Zij woont in een achterbuurtflat waar ze haar tienerdochter nauwelijks alleen in de lift durft te laten staan. Ik in een buurtje waar mijn kleuterzoon gewoon alleen buiten speelt. Ik maak me druk over hoe kidsproof onze volgende reisbestemming is. Zij maakt zich zorgen over de veiligheid van haar familie die duizenden kilometers verderop woont.

Het glanzende dressoir was haar trouwens wel opgevallen. Voorzichtig had ze gevraagd wat we met het vorige meubel hadden gedaan. Ik wees naar de tuin, waar we het kastje tijdelijk hadden neergezet. Door de regen had het fineer losgelaten. Het was niet eens in me opgekomen dat iemand anders er blij mee zou kunnen zijn. Beschaamd beloofde ik dat ik voortaan aan haar zou denken. ‘Je bent een lieve vrouw’, zei ze. Nee, jíj bent een lieve vrouw, dacht ik. Een lieve vrouw met een verrotte geschiedenis. En ik ben een geluksvogel.

Hij heeft het niet van een vreemde. Ook ik kan me wekenlang blindstaren op één onderwerp. Soms is het werk, dan weer zoek ik me tureluurs naar de juiste vintage kast. Momenteel ben ik in de ban van… vakantiebestemmingen. Sinds onze vakantie in Thailand kan ik mijn wereldreisatlas niet meer loslaten. We leven alweer ruim drie weken ons allerdaagse leven, maar ik voel me nog steeds anders. Vrolijk, licht, een beetje opgewonden zelfs. Reizen met kinderen, het kan echt!

Natuurlijk is het anders dan toen we nog zonder kinderschare, met slechts twee backpacks, het vliegtuig instapten. Dit keer legde ik de binnenlandse vluchten en hotelovernachtingen van tevoren vast. Juist het onbekende maakt reizen leuk, maar voor zo’n eerste avontuur met koters die nog maar nauwelijks verlost waren van hun babyvet, was dit wel zo ontspannen. Bovendien maakten we juist door onze kinderen al vanzelf verrassende dingen mee. Zoals Aziatische toeristen die niet de tempel, maar onze peuter op de foto zetten. Of dezelfde peuter die iedere avond op zoek ging naar stoelen waarin hij kon plaatsnemen voor een Thaise voet- en beenmassage.

Het gezinsreizen was nog leuker dan wat ik me ervan had voorgesteld. Samen opstaan, samen gaan slapen, samen dingen ontdekken en samen nieuwe culturen opsnuiven. In plaats van samen racen naar school of crèche, samen in de file staan of samen aanschuiven bij de kassarij.

Ik heb er weer een verslaving bij. Kenia, Argentinië, Uruguay… Er is nog zoveel te zien! Onlangs ontdekte ik dat je voor de kust van Tarifa, Zuid-Spanje, walvissen kunt spotten. Dat kan ik mijn zoon toch niet ontzeggen?!

Kun je me niet bereiken? Wie weet is het weer zover.

Mijn verslaving begon twee jaar geleden, toen ik startte als zelfstandig tekstschrijver. Ik was eigenlijk best huiverig voor dat digitale netwerken. Daar had ik het toch veel te druk voor? Die social media moesten het maar zonder mij doen. Maar als startend ondernemer moet je jezelf profileren en daar is internet ideaal voor, werd mij van alle kanten aangeraden. Deze week stond op nu.nl dat die uurtjes online socializen inderdaad hun vruchten afwerpen: een op de vijf Nederlanders heeft via social media een baan, nieuwe klanten, een huis of zelfs de liefde van zijn leven gevonden, blijkt uit een onderzoek van KPN.

Mijn scepsis hield niet lang stand. Wat begon met af en toe een berichtje, werd al snel een obsessie. Als ik met iets bezig ben, verzin ik daar automatisch een gevatte tweet bij, een www’tje voor mijn Hyves-vrienden of een Facebook-update. Het eerste wat ik doe als ik thuiskom, is mijn computer aanzetten om mijn mail te checken. Als ik het lang zonder internet moet doen, word ik nerveus en geïrriteerd. Het dieptepunt van mijn verslaving was afgelopen zomer, toen ik stennis geschopt bij de receptie van het vakantiepark, omdat de beloofde WiFi-verbinding er steeds uit lag.

Nu heb ik een dilemma. Mijn oude, vertrouwde Nokia-telefoon vertoont steeds meer kuren. Ik heb een nieuw toestel nodig. Een smartphone lijkt me fantastisch. Overal online. En ik kan toch niet achterblijven? Tja, ik durf het niet. Ik ben bang dat ik de crackberry mijn leven laat beheersen. Maar er is hoop. Afkicken begint met opbiechten: ik ben Sabrina en ik ben internetverslaafd. Misschien ga ik in het nieuwe jaar dan toch overstag.

Het museum blijkt een schot in de roos. Zodra hij achter de glazen gevel het geraamte ontdekt van een enorme potvis, stuift hij de trappen op. In de achtergelegen vleugel wordt een tentoonstelling over pterodactyls opgebouwd. Vliegende reuzenhagedissen uit de dinotijd. Laten walvisachtigen en dinosaurussen nu favoriet zijn bij mijn kleuter. In de ruimte waar de potvis hangt, staat ook een vitrine met een opmerkelijk, langwerpig voorwerp. Als ik hardop lees wat het is, kan James me nauwelijks geloven. ‘Zó’n grote piemel?!’

Na een uurtje staat James buiten met zijn trofee: een haaientand. Een échte. Hij is trots. En ik nog veel trotser. Wat een heerlijke ochtend met mijn ‘grote’ zoon. We eten chocoladetaart bij de Kunsthal en lopen terug door het Museumpark, waar nog steeds gebouwd wordt aan de omstreden parkeergarage.

Twee maanden was dit mijn uitzicht, toen ik tijdens mijn tweede zwangerschap was opgenomen op de zwangerenafdeling van het Erasmus MC. Zouden er nu ook vrouwen naar buiten kijken, verlangend naar een wandeling door het park? Wat zou er in hun hoofden omgaan? Al snel zet James me op andere gedachten. Hij heeft een vraag. Yves zat destijds dus in mijn buik. Maar waar was hij daarvoor? Gelukkig heeft hij zelf al het antwoord: ‘In papa’s piemel!’ En zo is het maar net. Deze jongen heeft geen Natuurmuseum nodig.

Niet zo gezellig
Mijn fantastische hulp Z reisde deze zomervakantie terug naar haar geboorteland Iran. Daar was het niet zo gezellig. Ze trof een land vol geweld, dreiging en angst. Hezbollah-agenten trokken bij het minste of geringste hun geweren. Haar broer – ooit het type bonkige beer – was vel over been en geestelijk in de war. Tijdens zijn werk als boswachter zag hij hoe iemand afschuwelijk werd mishandeld door zes agenten. Toen de agenten de man bloedend en buiten bewustzijn achterlieten, bracht hij hem naar een ziekenhuis. Gezien zijn verwondingen, overleefde de man het waarschijnlijk niet. Z’s broer heeft nu visioenen en is één brok stress. Psychische hulp inschakelen durft hij niet, want Hezbollah heeft overal spionnen.

Terug in Nederland voelde Z zich meer asielzoeker dan ooit tevoren. Ik opperde dat zij misschien ook psychische hulp nodig heeft. Ze beloofde erover na te denken. Daarna pakte ze de emmer sop om onze gloednieuwe Villeroy & Boch toiletpot nog meer te laten glimmen.

Het schuurtje is nauwelijks veranderd. Ze wijst naar het raampje dat ze plaatsten voor meer daglicht. De lindeboom bloeit net zo mooi als toen. Mijn opa deed zijn melkwijk. Zij hielp op de boerderij met het huishouden. Ze genoot van het peuterzoontje dat op het erf rondbanjerde. Als ze in de weekenden pannenkoeken bakte, stond de deur van het schuurtje open en kwam het ventje smakkend op de geur af. Natuurlijk at hij een pannenkoek mee.

Als het aan haar had gelegen, waren ze hier niet weggegaan. Maar opa wilde naar de toekomst kijken. Hij kreeg de kans om een supermarkt in Den Haag over te nemen. Dus verlieten ze de Hoeksche Waard. Mijn vader was slechts een paar weken oud.

Terug naar nu. We onderbreken de toer vol herinneringen voor een lunch aan de Oude Maas. Op de kaart staan garnalenkroketten en  triangels belegd met geitenkaas en parmaham. Oma wil gewoon een broodje kaas. Ik vertel over onze plannen voor een vakantie naar Thailand. Ze probeert zich er iets bij voor te stellen. De kloof is te groot.

*Oet Wikipedie, de vraaie enzyklopedie

Een stee kan verwiezen naor:

• De Grunningse naam veur een boerderieje
• Een aandere naam veur een plekke (of oek wel plaotse eneumd).

Na weken vol deadlines, had ik een ochtend voor mezelf. De zon scheen, de lucht was felblauw. Ik had een fladderstemming en droeg open schoenen. Voor mij horen daar felgekleurde teennagels bij. Dus ik fietste naar de Hema.

In de bejaardenwijk kocht ik fluoriserende nagellak. Vervolgens ging ik op een bankje mijn nagels laken.

Tegenover me genoot een ouder echtpaar van de zon. Op het rollatorzitje voor hen stonden twee glazen witte wijn.

Als ik oud ben, wil ik met mijn lief in de zon witte wijn drinken. Met felgekleurde nagels.

Serieus. Serieus. Se-ri-eus. Hoe vaker ik het herhaal, hoe vreemder het klinkt. Toen James naar de betekenis van het woord vroeg, besefte ik dat ik het te pas en te onpas gebruik. En dat ik er kennelijk geen indruk mee maak, want hij heeft geen idee waar ik het over heb. Al maken kreten als ‘ik meen het’, ‘ik waarschuw je’ of ‘je hebt me begrepen’ (niet dus) ook nauwelijks indruk, maar dat terzijde.

Hij wilde dus weten wat serieus betekent. ‘Nou, dat betekent dat je… ehh… ernstig bent.’ Lekker duidelijk. Hoe leg je zo’n term uit aan een kind van bijna 4?

Aanleiding van zijn vraag bleek een opmerking van zijn vriendje. Hij wilde niet met een ander straatgenootje spelen ‘omdat hij zo serieus is’. Nou, dat zal wel, maar James is ook behoorlijk serieus. Zodra hij naar buiten gaat, wordt zijn stem een stuk lager, trekt hij een stoer gezicht en gebruikt hij krachttermen (de eerste ‘vetcool’ is al gesignaleerd). Maar zonder andere haantjes om zich heen, vermaakt hij zich uitstekend met kleurpotloden en papier. Daar trekt hij dan een uiterst serieus gezicht bij.

Nu probeer ik James te bewegen om wat vaker met dat serieuze kind te spelen. Dan kunnen ze lekker samen tekenen. Met als bijkomend voordeel dat mijn huis niet wordt afgebroken. Tot nu toe hebben mijn pogingen weinig effect. En wat ‘serieus’ precies betekent, weet hij nog steeds niet.

Nu James twee ochtenden per week aan het wennen is op de basisschool, moet het er maar van komen: opruimtherapie. Ochtenden mest ik kasten, dozen, opruimbakken en vacuümzakken uit. Maar wat doe je met jongenskleertjes als er bij familie en vrienden enkel vrouwelijke aanwas in aantocht is? Bij de gedachte dat ik ze in de Humanitas-bak kieper, krijg ik het Spaans benauwd. Ik wil met eigen ogen zien aan wie ik de garderobe van mijn bloedjes afsta.

Ik besluit mee te doen aan de koninginnedagmanie. Dat blijkt de benodigde stok achter de deur. Bergen baby- en dreumesspeelgoed verdwijnen in de achterbak van de auto.  Kreukvrij hang ik de kleertjes op een rek. Keurig gesorteerd op maat. Vrijdag te koop op de koninginnevrijmarkt: tranentrekkend jeugdsentiment.