Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds weer een beetje veranderd is. Ik heb geen dochter en ik ben geen fan van Marco Borsato. Toch maalt deze zin al dagen door mijn hoofd. Ik hoorde het nummer in de auto, op de terugweg van een kraambezoek. Toen kwamen de tranen.

Het weekend daarna ging ik weg met mijn lief. Een paar dagen relaxen, tapas en 24 graden. Zonder peuters. Zonder zorgen. Maar juist als ik rust heb in mijn hoofd, ga ik malen. Dus ook toen.

Eigen baas zijn; het leek zo ideaal. Werken vanuit huis en op rustige momenten lekker meer tijd voor de kids. Maar ik had beter moeten weten. Als ik ergens aan begin, wil ik het goed doen. Dus zit ik sinds mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel in een trein die continu doordendert. In de ban van het ondernemen, besloot ik maar meteen een tweede bedrijfje te beginnen: de Babymassageschool. Gewoon, voor ‘erbij’.

James en Yves gingen een dag extra naar het kinderdagverblijf. Zo had ik meer tijd om mijn bedrijven goed op poten te zetten. Als ik klaar was met die extra tijdsinvesteringen, zou ik er weer meer zijn voor de kinderen. Maar als zelfstandige ben je nooit klaar. Ook dat had ik moeten weten. Het kan altijd beter en overal liggen kansen.

Op het zonnige Plaza de la Reina besloot ik dat het anders moet.

De cursisten van mijn Babymassageschool predik ik om een versnelling terug te schakelen. Leven in het ritme van je kind… Persoonlijk jakker ik maar door. Op het zonnige Plaza de la Reina in Valencia, besloot ik vorige week dat het anders moet. Ik ga een dag minder werken. Meer rust voor de jongens. Meer genieten voor mama.

In mijn kortere werkweek ga ik me vooral richten op mijn vaste opdrachtgevers. En mezelf kennende, schrijf ik in de avonden vrolijk verder. Aan actieve acquisitie ga ik pas weer doen als beide kinderen op school zitten. Even een pas op de plaats.

Ik ben overtuigd van mijn besluit, maar het zal soms best lastig zijn. Stiekem ben ik blij dat de crèche een opzegtermijn heeft van twee maanden. Een goed excuus om niet meteen minder te gaan werken, buiten het feit dat ik de komende periode veel deadlines heb (zul je precies zien).

Ergens in januari gaat het echt gebeuren. Vanaf dan ben ik op de maandagen en donderdagen minder goed bereikbaar voor mijn klanten. Ik ga mijn best doen om op die dagen zo min mogelijk mijn ogen te knipperen.

’t Is maar dat u het weet.

Kleding kopen. Sinds ik moeder ben, heeft het iets weg van de ren-je-rot-winkelwagenrace waarbij de uitverkorene in een minuut tijd zoveel mogelijk boodschappen in zijn karretje mag mikken. In mijn geval gaat het echter niet om hoeveel kleding ik kan bemachtigen, maar hoe hip die kleren zijn. Want niemand hoeft te zien dat ik me vaker een ploetermoeder voel, dan een begeerlijke yummy mummy. 

Speedshoppen kan ik als de beste. Na een afspraak in het centrum had ik vorige week zomaar een uurtje vrij. Dus moest er geshopt worden. Bij de eerste winkel viel mijn blik op een stapel strakke spijkerbroeken. Of… lagen er leggings? Het bordje naast de kledingsstukken gaf het antwoord: het waren treggings. Een combinatie tussen een strakke (spijker)broek en een legging. Die kende ik nog niet. Dus die moest ik hebben.

Die kende ik nog niet. Dus die moest ik hebben.

Opgetogen over mijn snelle vondst, stond ik in de rij bij de kassa. Na het afrekenen liep ik glunderend de winkel uit, me verheugend op het aantrekken van mijn überhippe mode-must have. Eenmaal buiten werd deze voorpret echter bruut verstoord door het zien van een peutermeisje dat net als ik richting metro liep. Nog geen drie jaar oud moet ze geweest zijn. En ze droeg een legging. Of nee, een strakke spijkerbr… Een tregging dus.

Plotseling voelde ik me niet meer die hippe mama. Ik moest denken aan Madonna, die ik tegenwoordig met haar veel te sexy stoeipakjes en haar dwangmatig strak gesporte lichaam iets zieligs vind hebben. Toen had mijn aanschaf opeens iets meelijwekkends.

Hing die pannenkoek voorheen ook al over mijn broekrand?

De teleurstelling werd groter toen ik mijn tregging de volgende dag aandeed. Wat jeukte dat ding! En hing die pannenkoek voorheen ook al over mijn broekrand, of benadrukte dit ultrastrakke kledingstuk mijn postnatale buikvetjes?

Nu zijn er wereldschokkender zaken. Maar gelukkig loopt dit minidrama goed af. Na een aantal keer dragen is de tregging mijn lievelingsbroek geworden. Nu hij wat is uitgerekt, is de kriebel verdwenen. En een tregging blijkt uitstekend te combineren met een ruime slobbertrui. Mamaproof én stylish verantwoord.

Of ik alstublieft iets opmerkelijks wilde inleveren voor een uitgave van Creative Nomads. Iets merkwaardigs, opvallends… Ik kreeg acuut last van een writer’s block.

Omdat ik had gelezen dat directeuren van grote bedrijven vaak gaan hardlopen om op ideeën te komen, ben ik een stuk gaan rennen. Toen ik een halfuur later mijn huis binnenstrompelde, was ik nog steeds inspiratieloos.

Ik kan aardig schrijven, maar opmerkelijk? Opmerkelijk vind ik een eenjarig meisje dat zwanger is van haar tweelingzusje, zo las ik op Nu.nl. Of een hoogbejaarde die op 95-jarige leeftijd stopt met roken.

Ik ben niet opmerkelijk. Ik val niet op in de massa. Jammer voor de bekendheid van mijn bedrijf en voor mijn ego, maar ik moet het maar gewoon accepteren. Want – ook dat las ik vanmorgen –  tevreden zijn met wat je níet hebt, is de belangrijkste factor voor geluk.

Genieten van de dingen die je niet hebt – het klinkt een beetje boeddhistisch. En stiekem wil ik toch net zo’n grote woonkamer als vriendin A. Laat ik maar beginnen met bewuster te genieten van wat ik wél heb. Als ik mijn zoons straks van de crèche haal, kijk ik ze extra diep in de ogen. Want alleen al hun lieve blikken bezorgen mij een instant geluksgevoel. Best opmerkelijk.

James had een pot omver gegooid. De scherven lagen door heel de woonkamer. Er moest een nieuwe komen. Ik had voor het tuincentrum om de hoek kunnen kiezen, maar ik koos voor IKEA.

Een paar dagen eerder was ik lid geworden van IKEA FAMILY. De oranje clubpas brandde in mijn portemonnee. Ik keek reikhalzend uit naar het moment dat ik bij de restaurantkassa trots kon aantonen dat ik bij de happy family hoorde. Triest? Je bent pas een loser als je bij IKEA moet betálen voor je koffie.

James, net drie jaar, ging met me mee. Hij was eindelijk groot genoeg voor het kinderspeelparadijs, dus ik besloot er een uitje van te maken. Met grote passen liep hij het woonwarenhuis in. Bij de ingang van het speelland pakte hij mijn hand stevig vast. Dit was toch wel erg spannend voor een mannetje van 1 meter lang.

Bij de ingang van Småland viel mijn IKEA FAMILY-droom in duigen.

En toen, daar bij de ingang van Småland, viel mijn IKEA FAMILY-droom in duigen. “De regels zijn dat u uw kind hier achterlaat en zelf gaat winkelen.” Ik mocht niet mee naar binnen. Even dacht ik dat het een grapje was. We konden toch wel even samen de speeltuin verkennen? Ik ken maar weinig driejarigen die het leuk vinden om – hupsakee – op een onbekende plek, bij onbekende mensen achtergelaten te worden… De mevrouw in het gele poloshirt meende het echter serieus.

Toen ik dat doorhad, kreeg ik vreselijk veel zin om te gaan schreeuwen. Voor James hield ik me in. Ik griste een bestelformulier uit het rek en schreef op de achterkant mijn woede van me. Zonder enkel spoor van medeleven pakte de IKEA-mevrouw het velletje van me aan en beloofde het aan haar leidinggevende te geven.

Een maand later heb ik nog steeds geen reactie op mijn klachtenbrief gekregen. ‘Ons assortiment is kindvriendelijk en gericht op het hele gezin, van jong tot oud’, lees ik in de bedrijfsvisie van het Zweedse woonwarenhuis. Schei toch uit. Alleen voor gezinnen met lefkinderen, zullen ze bedoelen.

Komkommertijd bij Schrijfbedrijf Kooijman. Na een stormachtige start van mijn tekstbureau heb ik eindelijk tijd om mijn eigen website uit te breiden en op te frissen. Of beter gezegd: op te láten frissen. Want ontwerpen is een vak. Net zoals schrijven.

Helaas denkt niet iedereen daar zo over. Want zelfs van de webteksten van grote bedrijven lusten de honden soms geen brood. Niet gericht op de bezoeker, vol vakjargon en oubollig (en overbodig) gezwets. En waarom staat op home zo vaak het suffe: Welkom op deze website? Zeg dan dat ik níet welkom ben. Dan heb je in ieder geval wél mijn aandacht.

Dramatischer zijn de vele onjuiste formuleringen en spelfouten. Op foutjes, hoe klein ook, word je afgerekend. Je komt minder professioneel over. Niet terecht waarschijnlijk, maar zo werkt het nu eenmaal.

Heb je een website? Gebruik dan de vakantietijd om hem te laten scannen en verbeteren door een professional. Zodat je in september al je concurrenten kunt overschitteren… Fijne vakantie!

Ik las weer eens een succes story over een gezin dat emigreerde naar de tropen. Zo’n idyllisch oord met palmbomen, blauwe luchten en witte stranden. Ze leefden in een soort paradijs. De zongebruinde kindjes groeiden op in de natuur. Het was alleen soms best lastig werken bij 40 graden…

Nu ik als freelance tekstschrijver niet meer gebonden ben aan een locatie, heeft manlief al zijn hoop op mij gevestigd. “Als jij nou veel opdrachten binnenhaalt, kan ik stoppen met werken. Dan heb ik alle tijd om jou koelte toe te wapperen.”

Schrijfbedrijf Teksten uit de Tropen; klinkt best goed, toch?!

Met plastic handschoenen stond ik mijn mobieltje uit de afvalbak van McDonald’s te vissen.

Bellen, jongste kind helpen met eten, agenda checken, afval weggooien en ondertussen zogenaamd aandachtig luisteren naar het verhaal van mijn peuterzoon. Regelmatig trap ik in de valkuil van de werkende moeder.

Vrouwen zeggen dat mannen het niet kunnen: multitasken. Gisteren moest ik met schaamrood op de kaken bekennen dat vrouwen er ook niks van bakken.

Het was druk in de wachtkamer. Waar in Rotterdam wachtenden meestal zwijgend de tijd uitzitten, was het hier in Beerzerveld een gezellige bedoeling. Alle nieuwtjes uit het dorp werden uitvoerig besproken. Daarna kwamen de landelijke actualiteiten aan bod.

“Die files in de Randstad rijzen de pan uit. Heb je het gehoord?”

“Ik heb een neef en die zit iedere dag bijna drie uur in de auto!”

“Waar woont hij dan?”

“In Barendrecht.”

“Barendrecht…? Dat is zeker heel ver in de Randstad?”

…

We waren een weekje op vakantie in Overijssel. Yves krijste het uit: oorontsteking. In de wachtkamer bij de plaatselijke huisarts concludeerde mijn man dat de bewoners van dit dorp toch wel een beetje wereldvreemd waren.

Tijdens het fietstochtje terug naar het vakantiehuis genoten vader en zoon van de frisse lucht, de bosrijke omgeving en het kabbelde water van de Vecht. Yves wees enthousiast naar ieder dier dat ze voorbij reden. Koeien, kippen, konijnen, schapen, paarden; dieren die hij normaal alleen in de kinderboerderij ziet.

Wie is er nu eigenlijk wereldvreemd..? Het leuke aan vakantie is dat je tijd hebt om bij dit soort dingen stil te staan.

Daar zat ik dan. Klaar om mijn eerste grote klant binnen te halen. Via via had ik een afspraak gemaakt met mijn opdrachtgever: de marketingmanager van een flitsend bedrijf. En met haar directe collega.

We hadden een fijn, openhartig gesprek. Vrouwen onderling, je weet wel. Ze had zelfs al een concrete opdracht. Appeltje eitje, dacht ik. Na het gesprek werd me gevraagd enkele voorbeeldteksten te mailen. Dat zat wel snor.

Niet helemaal. Na een paar weken had ik nog steeds niks gehoord. “Druk”, kreeg ik te horen toen ik vroeg of er al naar mijn werk was gekeken. “Na het weekend bespreek ik het met mijn collega en dan hoor je meer.” Maar na dat weekend hoorde ik nog steeds niks. Althans, niet van de opdrachtgever.

Wel hoorde ik via via dat er ook een andere tekstschrijver in het spel was. Een vriend van de directe collega van de opdrachtgever. Ik wist voldoende. In freelancersland zijn er winnaars en verliezers. In dit geval was ik de loser.

Ik zal er niet meer over miepen. We gaan vrolijk verder met Schrijfbedrijf Kooijman. Want passion pays – een motto dat ik eerlijk gejat heb van een bureau dat wél vertrouwen in me heeft (sorry, er zat nog wat gepruttel dwars). Met die passie voor de schrijverij zit het wel goed. Nu nog de doekoes!

Voor mijn lieve vriendinnetje A, die terecht opmerkte dat ik vaker in mijn blog moet schrijven.

Juni 2006. Wandelend in de avondzon met een rood aangelopen baby in de Bugaboo, vroegen we ons af of er ook een ponykamp voor baby’s bestond. Pasgeboren James bleek een huilbaby. En wij – tobbende, kersverse ouders – dachten dat ons zorgeloze leven voorgoed voorbij was. Gelukkig stopte na drie maanden het overmatige huilen. En kwam daar dan eindelijk het Grote Genieten.

Over een paar dagen wordt hij alweer drie jaar. “Niet doen, mama.” Steeds vaker duwt hij me weg als ik hem stevig wil knuffelen. Enkele weken geleden stond er voor het eerst een vriendje voor de deur om te vragen of hij kwam buitenspelen. Met gemengde gevoelens zie ik hoe hij zich langzaam van me losweekt.

Vanavond vroeg hij of ik nog even naast zijn bed wilde blijven zitten. Na het welterusten-kusje keek hij nog één keer op. Zat ik er nog wel? Kort daarna was hij in dromenland. Twee knuffels stevig in zijn vuistjes geklemd, zijn beentjes opgetrokken.

Grote, kleine vent, laat me alsjeblieft nog heel lang voelen dat je me nodig hebt.